Przez pryzmat czasu spoglądam na to miejsce i mile je wspominam. Te wszystkie wycieczki, spacery, lekcje, zajęcia na grupie...
Całe oddanie, wysiłek Wychowawców i Nauczycieli jaki wkładali w nasze wychowanie.
Cieszę się, że tu trafiłem. Tu mogłem zacząć wszystko od zera, nadrobić zmarnowany czas. To tu mnie spotkał najlepszy okres mojego życia. Żadnych trosk, problemów, planowania. A gdy już jakiś problem się pojawiał, to zawsze mogłem liczyć na ludzi, którzy mi pomogli szybko i sprawnie go rozwiązać.
Dlatego wiem, że każdy z wychowanków powinien docenić fakt, że ma tu na kogo liczyć, oraz uważnie słuchać rad swoich wychowawców, bo właśnie Ich rady pomagały mi wówczas, gdy myślałem, że już nie dam rady.
Podziwiam nauczycieli, którzy bardzo cierpliwie znoszą „humory” wychowanków jednocześnie przekazując wiedzę niezbędną w dalszym życiu. Po czasie dopiero zrozumiałem, że mieli rację pod każdym względem, mimo, że wcześniej wydawało mi się to absurdalne.
Najmądrzejsi ludzie świata...
Cieszę się, że podczas odwiedzin zauważyłem, że relacje między wychowankami są bardziej rodzinne, cieplejsze.

Tak więc dziękuję Dyrekcji, Wychowawcom oraz Nauczycielom, a w szczególności: Pani Joannie Borowicz, za to, że nauczyła mnie cierpliwości i wytrwałości w podejmowanych wyzwaniach; Pani Mirosławie Ważniewicz, za to, że pozwoliła mi nadrobić stracony czas; Pani Irenie Kasica, za to, że pokazała mi kim jestem i jak być człowiekiem dla innych oraz Panu Adamowi Pohl, za to, że zawsze potrafił mi ułożyć w głowie to co nie było ułożone.

10 stycznia 2010 r. Choć to była niedziela - wstałyśmy wcześnie rano, oczywiście nie z byle jakiego powodu. Mianowicie byłyśmy zaangażowane w Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Przed godziną ósmą wyjechałyśmy wraz z naszymi wychowawczyniami, i puszkami, oczywiście, w teren. Warunki na drogach były bardzo ciężkie, musiałyśmy trochę odczekać, aż w końcu pługi odśnieżą nam drogę, abyśmy mogły dojechać. Do godziny dwunastej nasze puszki z pieniążkami były już dość ciężkie.
Wróciłyśmy do Ośrodka, żeby zjeść ciepły posiłek, zrobić trochę zdjęć a po czternastej. wyruszyłyśmy do hali w Skokach, gdzie miałyśmy okazję nieźle się bawić. Zobaczyłyśmy grupę taneczną Caro, zespół Świnki Halinki, Kamila Kucharzewskiego, który zachwycił nas swoim electroboogie danceem, (wcześniej wystąpił w You Can Dance, Mam Talent), grupę taneczną breake dance oraz duet akrobatyczny „Duo focus”. O godz. 20.00 było ”Światełko do nieba”. W czasie całej imprezy licytowano także różne rzeczy. Milena Jankowska wraz z Wanesą Żmudą były odpowiedzialne za zapisywanie pieniędzy za licytowane przedmioty. Do późnych godzin nocnych Magda Delakowicz, Kinga Mazur, Olga Jaśkiewicz i Natalia Sokołowska liczyły pieniądze z puszek.
Miałyśmy bardzo fajny dzień. Uważam, że takich akcji powinno być więcej. W następnym roku z pewnością też będziemy uczestniczyć w WOŚP, ale już w naszych domach.

Aneta Jabłońska z gr. VIII

Dnia 30 października 2009 r. pojechaliśmy na wycieczkę do Poznania. Miejscem, które odwiedziliśmy był Uniwersytet im. Adama Mickiewicza. Na wycieczkę pojechały 4 osoby a naszym opiekunem i przewodnikiem była p. Agnieszka Zielińska – nauczycielka chemii i fizyki.
Gdy dotarliśmy na miejsce naszym oczom ukazał się wielki budynek. Wchodząc do środka zobaczyliśmy mnóstwo ludzi, byli to uczniowie, studenci i wykładowcy. Większość z nich miała na sobie białe fartuchy, w których przypominali lekarzy. Były one jednak ochroną na ubrania, przy pokazach chemicznych, jakie zostały później przedstawione.
Przed wykładem i pokazem zostaliśmy zaproszeni do pracowni, gdzie dowiedzieliśmy się jak powstają polimery, oraz to jak bada się związki chemiczne i na jakiej podstawie określa się ich skład chemiczny. Mieliśmy też okazję zobaczyć modele różnych związków chemicznych. Kiedy wyszliśmy z tej pracowni idąc przez długie korytarze całego Uniwersytetu oglądaliśmy mnóstwo różnych modeli cząsteczek.
Kiedy dotarliśmy na salę wykładów, nie wierzyliśmy sami w to co zobaczyliśmy. Było tam ponad 200 osób i wykładowcy: dr Piotr Jagodziński, dr Robert Wolski, Prof. Andrzej Burkiewicz. Na środku stał wielki stół przygotowany do doświadczeń, jakie nam przedstawiono. Doświadczenia trwały godzinę i trzydzieści minut. Ogólnie wycieczka bardzo nam się podobała a uczestnictwo w niej było dla nas nagrodą.
Bardzo dziękujemy p. Agnieszce Zielińskiej za wycieczkę, która nas dużo nauczyła a także pomogła w zrozumieniu chemii.

Początki były dla mnie ciężkie

Chciałabym podziękować za miły czas, który tu spędzam. Choć początki były dla mnie ciężkie, tęskniłam za domem, to teraz powoli zaczynam rozumieć czemu tu jestem i wiem że zasłużyłam sobie na to. 8 października będzie miesiąc jak tu jestem i wiem że ten ośrodek pomoże mi wyjść na prostą drogę. Liczę na to, że wyjdę stąd szybko, abym mogła wrócić do Mamy i do chłopaka, który czeka z niecierpliwością na 10 października, aby się ze mną zobaczyć :))) Dziękuję za wszystko, co tu się dzieje.

Bardzo miło wspominam

Witam szanowną dyrekcję ośrodka MOW w Antoniewie. Jestem Agnieszka D. i miałam przyjemność „gościć” w ośrodku. Był to wspaniały okres w moim życiu.
Wychowawców jak i dyrekcję wspominam bardzo miło, chociaż sprawiałam niemało kłopotów. W tej chwili mam synka, który ma 3 latka, pracę, którą bardzo lubię i jestem bardzo szczęśliwa.
Pozdrowienia dla Pań: Karolinki, Grażynki, Gosi oraz Renatki.