Menu
Dzisiaj jest: 29 Lipca 2014    |    Imieniny obchodzą: Marta, Olaf, Flora
antoniewo.pl

antoniewo.pl

URL strony:

Współpraca

  • Opublikowano w Tresc

Placówka nie zamyka się na środowisko zewnętrzne. Sama wychodzi z różnymi inicjatywami na zewnątrz a także aktywnie uczestniczy w życiu środowiska lokalnego. Służy to budowaniu pozytywnego wizerunku placówki w środowisku lokalnym, regionalnym i ogólnopolskim.

Między innymi Ośrodek w Antoniewie był współorganizatorem, w czerwcu 2002 r., Ogólnopolskiej Konferencji Dyrektorów Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych.
 
W Antoniewie powstał też jako pierwszy w gminie sztab Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.
 
Uczestniczymy w akcjach ekologicznych organizowanych przez Fundację Arka.
 
Ponadto stale współpracujemy z instytucjami i organizacjami lokalnymi takimi jak:

- Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Wągrowcu,
- Biblioteka Miasta i Gminy w Skokach,
- Gminna Komisja Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.

Oferta usług

  • Opublikowano w Tresc

Ciekawe położenie Antoniewa z dala od wielkomiejskiego zgiełku, w otoczeniu lasów i wód sprawia, że może być ono wspaniałym miejscem wypoczynku w każdym czasie i o każdej porze. Kompleks budynków o ciekawej architekturze cieszy oko i trudno uwierzyć, że to nie sanatorium lub jakiś kurort a placówka wychowawcza.

Placówka dysponuje pokojami gościnnymi, dobrą kuchnią, terenami rekreacyjnymi.

Dla osób lubiących ruch i aktywność sportową mamy do dyspozycji halę sportową, kompleks boisk, korty tenisowe i siłownię.

Lubiącym ciszę i kochającym przyrodę polecamy spacery po lesie i wycieczki rowerowe.

Antoniewo to miejsce wymarzone na organizację konferencji, kursów, szkoleń, gdyż dysponujemy salą konferencyjną na 100 osób.

Przez wiele lat użyczaliśmy swoich podwojów na organizację kolonii letnich i obozów sportowych. 

Jesteśmy otwarci na każdego, kto zechce nas odwiedzić.

Baza

  • Opublikowano w Tresc

Bazę placówki stanowi kompleks w pełni funkcjonalnych budynków o różnym przeznaczeniu: mieszkalne, gospodarcze, szkolne, sportowe oraz rozległe tereny rekreacyjno - sportowe.

Wychowankowie podzieleni na zespoły wychowawcze zamieszkują w internacie w niezależnych jednostkach zbliżonych układem i wyposażeniem do standardowego lokalu mieszkalnego.

Ośrodek dysponuje stołówką z zapleczem kuchennym, salą konferencyjną, pokojami gościnnymi, salą sportową z siłownią, kortami tenisowymi, kompleksem boisk sportowych.

Placówka stale się rozwija i modernizuje. Mimo wiekowych murów jest dobrze wyposażonym i nowoczesnym ośrodkiem resocjalizacyjnym.

Historia

  • Opublikowano w Tresc
Placówka działa nieprzerwanie, wyjąwszy okres II wojny światowej, od roku założenia, czyli od 1914 roku. I choć zmieniały się nazwy to istota jej działalności jest ciągle ta sama- zajmowanie się dziećmi zaniedbanymi, nie mogącymi przystosować się do życia w społeczeństwie. Na terenie Prowincji Poznańskiej placówka wychowawczo – poprawcza powstała jako  trzecia, po Szubinie i Cerkwicy.
Budowę rozpoczęto w 1914 roku na terenie zakupionym od właściciela ziemskiego Stanisława Buchowskiego z inicjatywy pruskiego Biura Starosty Krajowego. Troską pierwszych niemieckich dyrektorów była budowa i utrzymanie zakładu. Pierwsi wychowankowie byli jednocześnie jednymi z budowniczych. Zakład budowano prawdopodobnie stopniowo. Pierwszymi dyrektorami placówki byli Niemcy. 
 
Dopiero w kwietniu 1920 roku pierwszym polskim dyrektorem został pan Krzewiński.
W 1922 roku Poznański Krajowy Związek Komunalny oddaje placówkę w dzierżawę Księżom Salezjanom. Salezjanie wprowadzają wiele zmian łagodzących więzienny rygor i izolację, wprowadzają do szkolenia oddziały leśne i rolnicze jako zalążek przyszłej szkoły zawodowej. Problemy materialne, z jakimi zaczęła się borykać placówka sprawiły, że salezjanie opuścili Antoniewo po czterech latach.Tak więc Zakład wraca pod zarząd Poznańskiego Samorządu Wojewódzkiego. Placówka jest zubożona i zdewastowana. Nowy dyrektor Henryk Śniegocki rezygnuje po roku z urzędowania. Rok 1928 to początek pozytywnych zmian w funkcjonowaniu zakładu. Dyrektorem zostaje Roman Laurentowski.

W krótkim czasie rozwinęło się istniejące gospodarstwo rolne, które stało się podstawą utrzymania. Tworzono nowe i rozbudowano istniejące warsztaty przysposobienia zawodowego, budowano boisko i strzelnicę, przebudowano pomieszczenia mieszkalne. Powstaje własna elektrownia, funkcjonuje sieć wodociągowa, oczyszczalnia ścieków. Antoniewo staje się samodzielną kolonią zamieszkaną przez społeczność wychowanków oraz mieszkających z nimi rzemieślników – opiekunów i innych pracowników. Przebudowywano zakład, likwidując pozostałości pruskiego systemu represyjnego, jak choćby cele aresztanckie. W placówce przebywało ponad 200 wychowanków.



 W 1939 roku zakład przygotowywał się do jubileuszu 25 – lecia, w czasie którego przez placówkę przewinęło się 1238 wychowanków.
Wojna potraktowała Antoniewo na równi z resztą kraju. We wrześniu zakład zawiesił działalność, wychowanków rozpuszczono do domów, większość kadry – zmobilizowano. Już w pierwszym miesiącu wojny na terenie opuszczonego Zakładu Wychowawczego Poznańskiego Samorządu Wojewódzkiego Niemcy urządzili obóz jeniecki. Istniał on przez całą okupację do 1945 roku. W różnych okresach przebywali w nim najpierw jeńcy polscy, potem norwescy, jugosłowiańscy, francuscy oraz holenderscy i brytyjscy, a od 1943 roku głównie włoscy generałowie i żołnierze.


 
Po wyzwoleniu niemal od razu przystąpiono do organizowania ośrodka wychowawczego. Do pracy wracali pozostali przy życiu nauczyciele, instruktorzy zawodu i personel pomocniczy. Nie wrócił długoletni dyrektor Roman Laurentowski, który zginął w obozie koncentracyjnym w Dachau.
Kierownikiem Zakładu został nauczyciel Wacław Wasielewski. Pierwszymi wychowankami były sieroty wojenne oraz chłopcy moralnie zaniedbani.
W 1948 r. Zakład przeszedł reorganizację. Decyzją ówczesnych władz przeznaczono go dla wychowanków, którzy nie przekroczyli wieku 14 lat. Te zmiany nie trwały zbyt długo, bowiem na początku lat 50-tych większość stanowili chłopcy w wieku 14 - 16 lat. Była to młodzież przerośnięta wiekowo, ucząca się w młodszych klasach. Napływało coraz więcej wychowanków, u których poradnie stwierdzały opóźnienia w rozwoju umysłowym.


 
Decyzją Ministerstwa Oświaty Zakład Wychowawczy w Antoniewie, od roku szkolnego 1951/1952, był pierwszym tego typu zakładem dla młodzieży społecznie niedostosowanej i opóźnionej w rozwoju umysłowym, czyli dla młodzieży o sprzężonym upośledzeniu. Szkoła zmieniła nazwę na Państwową Szkołę Podstawową Specjalną w Antoniewie. Oprócz oddziałów szkoły normalnej utworzono klasy przeznaczone dla uczniów opóźnionych w rozwoju umysłowym.
 


31 maja 1972 r. Zakład otrzymał imię oddanego przyjaciela dzieci Janusza Korczaka a w 1978 roku nastąpiło uroczyste wręczenie sztandaru. 


 
Od września 1981 r. w miejsce dawnych klas przysposabiających do zawodu otwarta została Szkoła Specjalna Przysposabiająca do Zawodu dla wychowanków 15-18 letnich, na podbudowie 6 klasy szkoły podstawowej. Była to szkoła dwuletnia, w której szczególny nacisk kładzie się na praktyczne przygotowanie zawodowe.
Ważnym rokiem w działalności Ośrodka był rok 1994. Przeprowadzono reorganizację, Ośrodek przejął sprawy związane z diagnozą zarówno chłopców, jak i dziewcząt, a realizacją założenia było uruchomienie wraz z dniem 1 września 1994 r. grupy internackiej dla dziewcząt. Pół roku później uruchomiono drugą. Ośrodek stał się placówką koedukacyjną, jedną z pierwszych tego typu w Polsce.
W roku 1998 uruchomiono dwuletnią zasadniczą szkołę zawodową o profilu kształcenia kucharz małej gastronomii.
Od 1999 roku organem prowadzącym jest Starostwo Powiatowe w Wągrowcu.
W 2004 roku placówka obchodziła uroczyście 90 rocznicę swego powstania.
 


Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w Antoniewie nie zapomina o swej historii, ale ciągle się przeobraża z myślą o przyszłości.
 
 
Powojenni dyrektorzy:
Wacław Wasilewski 1945 - marzec 1947
Kazimierz Napierała marzec 1947 - czerwiec 1947
Walerian Przystański czerwiec 1947 - grudzień 1950
Tadeusz Wichtowski styczeń 1951 - 1955
Mieczysław Kotlarski 1955 - 1960
Władysław Stranc 1960 - 1986
Józef Sulikowski 1986 do 1999 r.
Iwona Grzegorzewska od 1999 roku do chwili obecnej